“Модар сарчашмаи меҳру муҳаббат, ӯ рамзи покиву садоқат ва чароғи роҳнамои ҳаёти ҳар як инсон мебошад. Ҳеҷ чиз барои инсон аз меҳру дуои модар муқаддастар нест”.

                Эмомалӣ Раҳмон

Дар зиндагии ҳар инсон шахсе ҳаст, ки номи ӯ бо меҳр, муҳаббат ва эҳтироми бузург садо медиҳад. Ин шахс модар аст. Модар нахустин инсонест, ки тифлро ба ин дунё меорад, ӯро бо меҳру муҳаббат парвариш мекунад ва тамоми умри худро барои саодату камоли фарзанд мебахшад. Калимаи модар барои ҳар як инсон азизтарин ва муқаддастарин калима ба ҳисоб меравад. Ҳангоме ки ин вожа ба забон оварда мешавад, дар дил эҳсоси гармӣ, оромӣ ва муҳаббати беандоза пайдо мегардад.

Модар рамзи зиндагӣ, сарчашмаи меҳр ва намунаи бузурги сабру таҳаммул аст. Аз рӯзи нахустини ба дунё омадани кӯдак модар тамоми қувва ва вақти худро барои нигоҳубин ва тарбияи ӯ сарф менамояд. Шабҳои зиёде ҳастанд, ки модар барои оромии фарзанд бедор мемонад. Ҳар як гиряи кӯдак дили ӯро ба ташвиш меорад. Барои модар саломатӣ ва хушбахтии фарзанд аз ҳама арзишманд мебошад. Ҳатто дар лаҳзаҳое ки хаста аст ё мушкилот дорад, меҳри модар нисбати фарзанд ҳаргиз кам намешавад.

Модар аввалин омӯзгори инсон дар зиндагӣ мебошад. Пеш аз он, ки кӯдак ба мактаб равад, бисёр чизҳоро аз модар меомӯзад. Сухани аввал, қадамҳои аввал, одоби муошират, эҳтироми калонсолон ва меҳрубонӣ нисбати дигарон - ҳамаи ин дар оғӯши модар шакл мегирад. Модар бо ҳарфҳои сода ва рафтори худ ба фарзанд роҳи дурусти зиндагиро нишон медиҳад. Ҳар маслиҳате, ки аз ҷониби модар дода мешавад, аз таҷрибаи зиндагӣ сарчашма мегирад.

Дар фарҳанги тоҷикӣ мақоми модар бисёр баланд аст. Дар адабиёт, шеър ва эҷодиёти мардумӣ модар бо суханҳои пурмеҳр ва пурифтихор васф шудааст. Шоирону нависандагон дар асарҳои худ муҳаббати модарро ҳамчун бузургтарин неъмат тасвир кардаанд. Дар бисёр ашъор модар ҳамчун чароғи хонадон ва баракати зиндагӣ зикр мегардад. Ин андеша аз далели ҳақиқати зиндагӣ аст, зеро гармии хонадон бештар аз меҳрубонии модар пайдо мешавад.

Меҳнати модарро бо ягон андоза чен кардан имкон надорад. Аз субҳи барвақт то шоми дер ӯ ба корҳои хона машғул мешавад, барои фарзандон ғамхорӣ мекунад ва кӯшиш менамояд, ки дар оила муҳити ором ва меҳрубон ҳукмфармо бошад. Ҳар як табассум ва ҳар як сухани дилгармкунандаи модар барои фарзанд қувваи нав мебахшад. Бисёр одамон дар рӯзҳои душвори зиндагӣ маҳз аз суханҳои модар илҳом гирифта, роҳи худро идома медиҳанд.

Сабр яке аз хислатҳои барҷастаи модар ба шумор меравад. Дар зиндагӣ ҳолатҳое пеш меоянд, ки инсон ба мушкилот рӯ ба рӯ мешавад. Модар дар чунин лаҳзаҳо қувваи ботинии худро нишон медиҳад. Ӯ бо оромӣ ва хирад роҳи ҳал меҷӯяд ва кӯшиш мекунад, ки фарзандон худро бехатар ва дилпур эҳсос намоянд. Ин гуна сабру таҳаммул аз муҳаббати бузург оғоз меёбад.

Муҳаббати модар самимӣ ва беғараз аст. Ӯ аз фарзанд ҳеҷ гуна подош интизор намешавад. Хушбахтии фарзанд барои модар бузургтарин мукофот мебошад. Ҳангоме ки фарзанд ба комёбӣ мерасад, модар бо тамоми дил шод мешавад. Ифтихори модар аз дастовардҳои фарзанд аз ҳар гуна сарват гаронтар аст.

Дар таърихи инсоният бисёр шахсиятҳои бузург ба камол расидаанд, ки дар тарбияи онҳо нақши модар хеле муҳим будааст. Бисёр олимон, нависандагон, қаҳрамонон ва роҳбарон дар ёддоштҳои худ аз модар бо эҳтироми зиёд ёд мекунанд. Онҳо эътироф менамоянд, ки маҳз тарбияи модар ба онҳо нерӯ ва ирода бахшидааст. Ин ҳақиқат нишон медиҳад, ки таъсири модар ба зиндагии фарзанд хеле амиқ мебошад.

Дар ҷомеаи имрӯза низ нақши модар аҳамияти бузург дорад. Бо вуҷуди пешрафти техника ва тағйироти иҷтимоӣ, муҳаббат ва ғамхории модар арзиши худро гум намекунад. Ҳар қадар ки замон тағйир ёбад, эҳтиёҷи инсон ба меҳри модар ҳамеша боқӣ мемонад. Барои бисёр одамон модар шахсе мебошад, ки дар ҳар вазъият ба ӯ муроҷиат мекунанд ва маслиҳати самимӣ мегиранд.

Эҳтироми модар вазифаи ахлоқии ҳар инсон мебошад. Қадршиносӣ аз модар бояд аз айёми кӯдакӣ оғоз гардад. Калонсолон ба фарзандон мефаҳмонанд, ки нисбати модар бояд бо муҳаббат ва эҳтиром муносибат кард. Сухани нарм, кӯмаки одӣ дар корҳои рӯзгор ва ғамхорӣ нисбати саломатии модар нишонаи фарҳанг ва инсондӯстӣ ба ҳисоб меравад.

Баъзан инсон дар шитоби зиндагӣ арзиши баъзе чизҳоро дер дарк мекунад. Модар бошад, шахсе аст, ки ҳузураш барои фарзанд баракати бузург мебошад. Аз ин сабаб қадр кардани ҳар лаҳзаи ҳамсуҳбатӣ бо модар муҳим аст. Сухани хуб ва муносибати меҳрубонона метавонад дили модарро шод гардонад.

Модар дар зиндагии инсон ба мисли чароғе мебошад, ки роҳи ӯро равшан мекунад. Ҳатто вақте фарзанд ба синни бузург мерасад, маслиҳати модар барои ӯ арзиши калон дорад. Таҷрибаи зиндагии модар ба фарзанд кӯмак мерасонад, ки хатогиҳоро камтар такрор намояд ва роҳи дурустро интихоб кунад.

Ҳар касе ки дар зиндагӣ ба муваффақият мерасад, бояд дар ёд дошта бошад, ки дар пушти ин комёбӣ меҳнати зиёд ва дуои модар қарор дорад. Дуои модар ҳамчун нури умед дар роҳи зиндагии фарзанд хизмат мекунад. Ин дуо бо ихлос ва муҳаббати самимӣ гуфта мешавад.

Модар сарчашмаи меҳру муҳаббат, мактаби ахлоқ ва пояи устувори оила мебошад. Бе ҳузури модар гармии хонадон кам мешавад. Ҳар як табассуми модар ба зиндагӣ маънои тоза мебахшад. Барои ҳамин эҳтиром ва қадршиносии модар бояд ҳамеша дар қалби инсон ҷой дошта бошад.

Дар анҷом метавон гуфт, ки модар арзишмандтарин неъмати зиндагии инсон мебошад. Меҳрубонӣ, сабр, муҳаббат ва ғамхории модар оиларо устувор ва ҷомеаро солим месозад. Ҳар қадар ки инсон ба модар меҳр ва эҳтиром нишон диҳад, ҳамон қадар зиндагии ӯ пурбаракат ва пурсаодат мегардад. Модар рамзи зиндагӣ, чароғи роҳ ва сарчашмаи муҳаббати ҷовидона аст.

Музамбила Султонӣ, Сарвиноз Ӯрунова, омӯзгорони кафедраи менеҷмент, маркетинг ва иқтисодиёти меҳнат